Viktor Zhusti ka qenë aktori i fundit i ardhur për të kompletuar kastin. "Kush ka frikë nga Virxhinia Ulf" po punohet në sallën e provave të Teatrit Kombëtar. Regjisori i ri, Kushtrim Bekteshi, ka nisur punën në të parin bashkëpunim me Teatrin Kombëtar. Fillimisht tërheqja e aktores Luiza Xhuvani për shkak të angazhimeve të saj politike e më pas e Ndriçim Xhepës, shkaktoi pak pështjellim në ditët e para që duhet të fillonte puna. Në vend të Xhuvanit ka ardhur nga Austria, Eva Alikaj, e cila duket se këtë herë ka zgjedhur përfundimisht Tiranën, ndërsa në vend të Xhepës, Viktor Zhusti, që shënon një interpretim të dytë pak kohë pas ftesës së regjisorit Gëzim Kame në komedinë "Të gjithë me huqe". Për Bekteshin, "Kush ka frikë nga Virxhinia Ulf" e Eduart Olbit (Edward Albee) është një nga dramat më të mira të shekullit XX. Një dramë për familjen e për gruan, për pozitat e saj, për konfliktet dhe iluzionet. E vënë në shumë skena të botës, kjo pjesë, përveçse voluminoze, dallohet për karakteret specifike të saj. Regjisori Bektashi shprehet se e ka zgjedhur për ta ngjitur në skenë për aktualitetin që ajo rrezaton edhe sot e kësaj dite në shoqëritë tona, ku "temat që shtjellon, shpesh të konsideruara tema tabu, prekin thelbin e shoqërisë: familjen, e cila nga shqetësimet e kohës është bërë aq e brishtë dhe shterpe". Nxënës i Unkovskit, Bekteshi deri më tani ka vënë tetë shfaqje në skenë. Tre prej tyre, "Akuariumi" nga Refet Abazi (2006), "Labirinthet e kujtesës" nga Avni Halimi (2007) dhe "Vojceku" nga Georg Byhner (2008), janë realizuar me Teatrin e Shkupit. "Figaro divorcohet" nga Odon von Horvath (2008) ka shënuar bashkëpunimin e tij me Teatrin Popullor Maqedonas, ndërsa ka realizuar edhe një produksion me Subcult, në skenën e Teatrit të Kumanovës, "Kurthi i vdekjes" nga Ira Levin (2009). E shqipëruar nga Gjergj Peçi, drama do të vihet në skenë javën e parë të nëntorit.
Prej pak ditësh ndodheni në Tiranë për të punuar për premierën e pjesës "Kush ka frikë nga Virxhinia Ulf" e Eduart Olbit. Pse keni zgjedhur pikërisht këtë pjesë voluminoze dhe me karaktere specifike?
Kjo është një ndër pjesët më të mira të këtij autori dhe njëkohësisht të dramaturgjisë botërore të shekullit XX. Aktualiteti i saj ndjehet fuqishëm edhe në ditët tona dhe jo rastësisht vihet e rivihet në skenat e teatrove më prestigjioze nëpër botë. Pikërisht aktualiteti i kësaj vepre ka qenë nxitësi kryesor në këtë përzgjedhje. Temat që shtjellon kjo pjesë, shpesh të konsideruara tema tabu, prekin thelbin e shoqërisë: familjen, e cila nga shqetësimet e kohës është bërë aq e brishtë dhe shterpe.
Vepra, një trajtim i pozitave femërore është vënë në skenat e shumë teatrove botërorë. Cili është koncepti juaj regjisorial, cilës linjë do t'i mëshohet?
Në këtë pjesë më së shumti më intrigon bota iluzive të cilën e krijojnë protagonistët për të mbushur boshllëkun e realitetit që i rrethon, iluzion që merr përmasa gati çmendurie, ku komunikimi kalon gati në një stad absurditeti, sepse iluzioni fillon të perceptohet si më real se vetë realiteti.
Keni pasur pak probleme me kastin e aktorëve. Fillimisht largimi i Luiza Xhuvanit e pastaj edhe i Ndriçim Xhepës...
Tani ekipi është kompletuar. Do të luajnë Eva Alikaj, Viktor Zhusti, Helidon Fino dhe Eftiola Laçka.
Kjo shfaqje shënon për ju bashkëpunimin e parë me Teatrin Kombëtar e po ashtu me aktorët tanë. Çfarë keni parë te secili prej tyre?
Nga aktorët që kam përzgjedhur, përveç përvojës së tyre, talentit dhe sukseseve (pavarësisht se ndonjëri ka pasur ndonjë shkëputje kohë pas kohe nga skena), kam vërejtur edhe një pasion të madh në punë, elasticitet, kreativitet, diapazon të gjerë njohurish dhe gatishmëri për një bashkëpunim shumë të hapur e pa paragjykime. Këto gjëra i çmoj shumë tek ata dhe kjo më bën të besoj se procesi i punës do të jetë shumë i mirë dhe shumë produktiv.
A shihni tek emri i tyre një siguri për atë çka do të jetë produkt përfundimtar në skenë?
Nga ajo që thashë më lart, rrjedhimisht vjen edhe konkluzioni im se padyshim që ndjej siguri.
Çfarë ju udhëheq në zgjedhjen e një vepre, për ta shndërruar më pas në shfaqje teatrale?
Përcaktues për mua në përzgjedhje është aktualiteti i veprës. Kur një vepër plotëson nevojën time për të thënë diçka për ndonjë aspekt të rëndësishëm të kohës që jetojmë, ajo vepër bëhet motiv i fuqishëm për ta shndërruar në shfaqje teatrale. Më interesojnë vepra të cilat kanë lëngun e duhur për të diagnostifikuar gjendjen e shoqërisë në kohën që po jetojmë.
Ju jeni një regjisor i ri në përvojë dhe i pari shqiptar që punoi në Teatrin Popullor Maqedonas. Sa hapësirë ka një artist i ri për t'u përsosur profesionalisht? A ka mohime që vijnë për shkak të kombësisë?
Hapësira për t'u përsosur një artist i ri në këtë kohë është tejet e ngushtuar, jo vetëm për shkak të financave të vogla që u ndahen projekteve me karakter kulturor, në këtë rast teatrit, por edhe për shkak të mungesës së godinave teatrore, të cilat fatkeqësisht janë shumë të pakta. Megjithatë, deri në këtë fazë të zhvillimit tim si regjisor, unë kam pasur fatin t'i kem mundësitë për të realizuar disa shfaqje. Me mohime për shkak të kombësisë nuk jam hasur deri më tani. Edhe po ndodhën në të ardhmen, nuk më shqetësojnë aq sa do të më shqetësonin mohimet për shkak të botëkuptimeve të mia për teatrin, përzgjedhjes së bashkëpunëtorëve në realizimin e shfaqjes, botëkuptimeve të mia ideore dhe gjithçkaje tjetër të kësaj natyre.
Keni qenë nxënës i Sllobodan Unkovskit, një emër i njohur i teatrit. Çfarë keni përftuar prej tij?
Nga profesori im kam përfituar shumë. Mund të them me plot bindje se po mos të bëja shkollën tek ai, nuk do të arrija këtu ku jam tani. Gjërat që kam përfituar nga ai gjithmonë do t'i kem mbështetje të fortë në realizimin tim profesional.
A ju motivon situata artistike kur sapo e keni nisur karrierën?
Situata artistike nuk më motivon edhe aq shumë, të mos them me demotivon, sepse shumë gjëra kanë dalë nga ekuilibri. Puna e artistëve, përveçse që nuk shpërblehet sa duhet, fatkeqësisht edhe nuk çmohet sa duhet. Por unë motivin kryesor e marr nga pasioni im i madh që kam për teatrin. Kjo më bën që të mos ndalem dhe të jem optimist se gjërat do të ndryshojnë në të ardhmen. Fundja, jemi ne gjenerata e re që duhet t'i ndryshojë gjërat.